امّی بودن پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) در معنای ناتوانی در خواندن و نوشتن، یکی از مباحثی است که قرآن کریم بر آن تصریح دارد. آیات، روایات و اسناد تاریخی این مطلب را به طور حتم اثبات می کنند که پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) تا زمان بعثت توانایی خواندن و نوشتن نداشت.
این مهم مورد اتّفاق اندیشمندان اسلامی فریقین می باشد. امّا با وجود این، شبهات فراوانی در این باره از سوی برخی از مستشرقان مطرح گردیده که معتقدند پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) قبل از بعث، خواندن و نوشتن می دانست و کتاب های آسمانی پیشین را خوانده است.
برخی دیگر از مستشرقان نیز برای واژة «امّی» مفهوم مخالف ارائه داده اند و بر این باورند که این واژه دلالت بر نخواندن و ننوشتن پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) ندارد، بلکه به معنای پیامبر بُت پرستان یا پیامبر غیریهود است.
جستار پیش رو، ضمن نقد و بررسی آرای مستشرقان در این باره، مفهوم صحیح أمّی بودن پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) را مستند به دلایل قرآنی، روایی و تاریخی بیان می نماید و نتیجه اینکه پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) تا زمان بعثت (به اتّفاق) و یا حتّی پس از آن، تا آخر عمر مبارک خود (بااختلاف) نه خواند و نه نوشت که غایت این امر، مسدود کردن راه شبهه افکنی منکران رسالت ایشان بوده، همچنان که اعجاز قرآن و آورندة آن نیز با این مطلب اثبات می شود.
برای مشاهده متن کامل مقاله فایل را دانلود نمایید.
