به گزارش ابن شهر آشوب، عالم قرن ششم، ام‌سلمه بر فاطمه(س) وارد شد و عرض کرد: ای دختر رسول خدا، حال‌تان چگونه است و شب را چگونه به صبح رساندید؟»ایشان فرمودند:شب را در میان اندوه و غم به صبح رساندم؛ پیامبر(ص) از دست رفته و وصیّ او مورد ستم قرار گرفته است. به خدا سوگند حریم او را دریدند و پرده‌های حرمتش را پاره کردند. کار امامت از آن مسیری که خداوند در تنزیل مقرر فرموده و پیامبر در تأویل سنت نهاده بود، منحرف و بریده شد؛ اما این‌ها کینه‌های بدر و انتقام‌های احد است که دل‌های اهل نفاق در سینه‌هایشان پنهان کرده بود و چون کار به دستشان افتاد و میدان برایشان هموار گشت، ابرهای تفرقه‌انگیز، باران بلا و مصیبت را بر سر ما باریدند و این‌گونه، وتر ایمان را از کمان سینه‌هایشان گسستند. برخلاف وعده‌ای که خداوند برای حفظ رسالت و حمایت از مؤمنان داده بود، آنان سودای دنیا را برگزیدند؛ پس از آن پیروزی بر کسانی که پدران‌شان را در جایگاه‌های سختی و منازل شهادت از پای درآورده بودند.
🏷وَ دَخَلَتْ أُمُّ سَلَمَةَ عَلَى فَاطِمَةَ ع فَقَالَتْ لَهَا كَيْفَ أَصْبَحْتِ عَنْ لَيْلَتِكِ يَا بِنْتَ رَسُولِ اللَّهِ قَالَتْ أَصْبَحْتُ بَيْنَ كَمَدٍ وَ كَرَبٍ فُقِدَ النَّبِيُّ ص وَ ظُلِمَ الْوَصِيُّ وَ [هُتِكَ] وَ اللَّهِ حُجُبُهُ أَصْبَحَتْ إِمَامَتُهُ مُقْتَصَّةً عَلَى غَيْرِ مَا شَرَعَ اللَّهُ فِي التَّنْزِيلِ وَ سَنَّهَا النَّبِيُّ فِي التَّأْوِيلِ وَ لَكِنَّهَا أَحْقَادٌ بَدْرِيَّةٌ وَ تِرَاتٌ أُحُدِيَّةٌ كَانَتْ عَلَيْهَا قُلُوبُ النِّفَاقِ مُكْتَمِنَةًمْكَانِ الْوُشَاةِ فَلَمَّا اسْتُهْدِفَ الْأَمْرُ أَرْسَلَتْ عَلَيْنَا شَآبِيبَ الْآثَارِ مِنْ مَخِيلَةِ الشِّقَاقِ فَيَقْطَعُ وَتَرَ الْإِيمَانِ مِنْ قِسِيِّ صُدُورِهَا وَ لَيْسَ عَلَى مَا وَعَدَ اللَّهُ مِنْ حِفْظِ الرِّسَالَةِ وَ كَفَالَةِ الْمُؤْمِنِينَ أَحْرَزُوا عَائِدَتَهُمْ غُرُورَ الدُّنْيَا بَعْدَ انْتِصَارٍ مِمَّنْ فَتَكَ بِآبَائِهِمْ فِي مَوَاطِنِ الْكُرُوبِ وَ مَنَازِلِ الشَّهَادَاتِ.
این گزارش پس از ابن شهر آشوب در کتب دیگر حدیثی و تاریخی نظیر محمدبن حسن قمی، محدث قرن هشتم هجری نقل شده است.
مناقب آل ابیطالب: ۲، ۲۰۵_ ۲۰۶؛ العقد النضید والدر الفرید فی فضائل امیرالمومنین و اهل بیت(ع): ۱۳۳؛ بحارالانوار: ۴۳، ۱۵۷؛ اللمعه البیضاء: ۸۴۹؛ الاربعین فی حب امیرالمومنین علی بن ابیطالب(ع): ۱، ۳۴۲؛ بیت‌الاحزان: ۱۷۵.
