هنگامی که به دستور متوکل بر روی قبر حسین (علیه السلام) آب جاری کردند، پس از چهل روز [آب] خشک شد و نشانِ قبر محو گردید. پس (ناگاه) اعرابی از قبیلهٔ بنیاسد آمد و شروع کرد به مشتمشت خاک برداشتن و بوییدن تا اینکه به قبر حسین (علیه السلام) رسید و گریست و گفت: پدر و مادرم به فدایت، چه خوشبو و پاکیزهای تو و چه خوشبو و پاکیزه است خاک تو در حالی که مردهای! سپس گریست و این اشعار را سرود:
خواستند تا قبر او را از دیدِ دشمن پنهان کنند،
ولی بوی خوشِ تربتِ قبر، خود بر (جایِ) قبر دلالت کرد
ابن عدیم، بغیه الطلب فی تاریخ حلب، ج3، ص2657
