در هر دوره، دانشمندان علوم مختلف، مباحث را دسته بندى كرده اند؛ مثلاً ابن نديم، اطلاعات كتاب ها و دانشمندان را سامان داده، در چند مقاله و بخش تنظيم كرد. مرحوم نجفى، مباحث فقه را در كتاب جواهر الكلام به سبك خاصى دسته بندى و تنظيم كرده است؛ همچنين در
چكيده تعريف «جهان اسلام» بر اساس شاخص هاى جمعيتى و يا بودن ساختار قدرت در دست مسلمانان، نظر به سابقه تاريخى بسط و قبض جغرافيايى قلمرو اسلامى، شرايط متغير سياسى ـ اجتماعى حاضر و نيز وجود اقليت هاى رو به تزايد، جامع و مانع نيست. در اين نوشتار، سعى بر
در دورههای دانشافزایی دانشگاهیان، یکی از عناوین مورد گفتگو، تاریخ علم و تمدن اسلامی و یکی از دغدغههای مطرح در آن، نقش ایرانیان در شکلگیری این پدیده فاخر است. جدای از رویکردهای ملی گرایانه، این مقوله جای گفتوگوی جدی دارد و بایسته مینماید هر چند به کوتاهی از آن سخن
چكيده دقت و بررسي در عبارتهاي علّامه طباطبائي در الميزان، نشانه آن است كه تاريخ از نظر وي مهم بوده و ضرورت و فايده داشته و فيحد ذاته معتبر است. البته در صورت تضاد گزارههاي تاريخي با آيات تاريخي قرآن، اعتبار گزارههاي تاريخي از بين ميرود. علّامه طباطبائي، تاريخ را
آموزه های امام علی (ع) در تعلیم و تربیت، مهمترین اهداف تعلیم و تربیت با توجه به بینش امام علی (ع) چنین بر می شمرد: «تقوای الهی»؛ «تلاش و کوشش در امور دنیوی و رفع نیازمندی ها»، «رشد روحی –روانی»، «علم اندوزی»، «تحقق عدالت اجتماعی»، «عزت نفس» و «طهارت
برخی از خاور شناسان و کسانی که در توجیه رفتار ائمه (ع) به مبانی کلامی توجه نمی کنند، فضائل و کمالات انسانی حضرت علی (ع) را می ستایند؛ اما در توفیق سیاسی اش تردید دارند و آن بزرگوار را رهبر و فرمانروایی موفق نمی شمارند. در نظر این گروه، دوران
یک ماه فرصت خوبی است برای شبیه کردن زندگی هر روزه مان به سبک شایسته ترین انسان و چه کسی بهتر از امام علی(ع) که ذره ای دل دادن به ایشان، شادمانی و خرسندی های حقیقی و دوست داشتنی برایمان به ارمغان می آورد؟
آبار و اَبيار جمع بِئْر به معناي چاهها است. جمع قِله آن أبؤُر و آبُر است. نيز البؤُره به معناي گودال است.[1]آبارعلي در اصطلاح نام منطقهاي است در 7 يا 9 كيلومتري (6 يا 7 ميلي) جنوب شهر مدينه[2]، در وادي عقيق و دامنه غربي كوه عير كه نزديك ذوالحليفه*
ترکيب سه حرف ع ل ی، برسازندۀ نام نخستين امام شيعيان علی(ع)، در لغت صفت مشبهه از مادۀ علوّ، به معنای والايی است و در وجه وصفی اش، معنای “والا” را دارد؛ در روايات نيز به ملحوظ بودن اين معنا در وجه نامگذاری حضرت اشارت رفته است.
مصحف و قرائت:در زمینه قرآن نخست باید به روایاتی اشاره کرد که امام علی(ع) را به عنوان نخستین گردآورنده قرآن کریم معرفی کرده است؛ بر این پایه، آن حضرت پس از درگذشت پیامبر(صلی الله علیه و آله) سوگند یاد کرد که تا قرآن کریم را در مصحفی گردآوری نکند، از
درباره علی(ع) سخن به فراوانی گفته شده است. در طول تاریخ اسلام، پ یوهشگران بسیاری در پی شناختن و شناساندن شخصیت آن حضرت برآمدند و از زوایایی به تماشای او نشستند. چهره نگاریهای گوناگون ارائه شده از سوی چهره نگاران و تاریخ نگاران از امام علی(ع) از پیچیدگی وجود او
(معرفی چهل و یک کتاب عربی درباره امیرالمؤمنین علیه السلام، موجود در کتابخانه تخصصی امیرالمؤمنین علیه السلام مشهد) مقدمه کتاب ابتکاری «أهل البیت في المکتبة العربیة» از آثار کم نظیر علامه محقق سید عبدالعزیز طباطبایی است که آن عالم دردآشنا نوشت و یک سلسله پژوهش مفید و کاربردی را بنا
ایران-قم-میدان جهاد-مجتمع آموزش عالی امام خمینی (ره)- ساختمان نبیین-مجتمع آموزش عالی تاریخ، سیره و تمدن اسلامی
کلیه حقوق سایت متعلق است به جامعه المصطفی العالمیه
طراحی و پشتیبانی توسط گروه نرم افزاری رسانه