روحانیون شیعه در ایران با پوشش خاص در قالب عمامه، قبا و عبا شناخته می شوند. تمایزبخشی این کسوت از عامه مردم مقارن با دوره قاجار آغاز گردید و در اواخر آن و در عصر پهلوی رویه تسریع اتخاذ کرد.
در واقع، هر چند پوشش مردمان عادی جامعه در آغاز عصر قاجار از ترکیبی شبیه به پوشش روحانیون تبعیت می کرد، اما در بازه طولانی حکومت ان سلسله، شکل دیگری به خود گرفت و زمینه تمایزپذیری پوشش روحانیون شیعه از عامه مردم فراهم آمد. بدین قرار، این تباین سبب ارزشمندی و اعتبار نمادین این لباس شد و مفاهیم فرهنگی خاص آن شکل گرفت. بررسی چگونگی شکل گیری این روند در عصر قاجار موضوعی است که این کتاب به آن پرداخته است.
برای آگاهی بیشتر در این زمینه اینجا کلیک کنید.
