واژگان و کلمات در میراث گفتمانهای اسلامی، مثل متون دینی، قرآن و خطابههای پیامبر (صلی الله علیه و آله)، دارای مفاهیم و اهداف زبانی است که از منظر زبانشناختی اهمیت دارد. جریان گفتمانسازی با توجه به ظهور نحلههای سیاسی متعدد، به واژگان و شگردهای جدیدی در رویارویی با مخاطبان مختلف نیازمند است.
در پژوهش حاضر تلاش میشود با روش کتابخانهای و تکیه بر روش توصیفی ـ تحلیلی، به بررسی خطبۀ سیاسی غدیر پرداخته شود تا راهبردهای ارتباطی حضرت در کانالهای زبانی تبیین گردد. دستاورد تحقیق بیانگر آن است که پیامبر اعظم (صلی الله علیه و آله) در گفتمانش، جهت تقریب عاطفی و تقلیل شکافهای اجتماعی، از توانش واژگانی و معجمی درقالب استراتژیهای همبستگی استفادۀ منطقی نموده و فضای تعاملات زبانی را با توجه به معرفت و شناخت فیمابین، مدیریت کلامی مینماید تا موجب تشدید بار عاطفی کلامش شود.
با توجه به راهکنش زبانی موجود در خطبۀ سیاسی غدیر و نحوۀ ارتباط با مخاطبان، پیامبر (صلی الله علیه و آله) توانست پویایی خاصی به گفتمانش ببخشد و اهمیت و ارزش مخاطب خاصش را به دیگران متذکر شود.
برای مشاهده متن کامل مقاله فایل را دانلود نمایید.
