اصالت و شایستگی حقیقت نابی است که بسیار فراتر از پیوندهای نسبی و سببی، در جوهر وجودی و سیره عملی یک فرد تجلی می یابد.
اگر فرزندی در «مکتب فضیلت و تدبیر پدر» رشد کرده و خود به قامتی استوار در دانش و تقوا رسیده باشد، حضور او در صحنه مسئولیت نه یک «امتیاز ناحق» بلکه یک «امانتداری هوشمندانه» است. محروم کردن جامعه از چنین ظرفیتی تنها به بهانه قرابت فامیلی، نوعی «بی عدالتی مضاعف» است؛ چرا که رشد در فضای تصمیم گیری های کلان، به فرزندان لایق نوعی «بصیرت زیسته» و مهارت مدیریتی می بخشد که انتقال آن به نسل بعد، سرمایه ای ملی برای نظام حکمرانی محسوب می شود.
برای مشاهده متن کامل مقاله فایل را دانلود نمایید.
