مصاحبه ها

پروفسور سید حسین نصر فیلسوف سنت گرای اسلامی و استاد دانشگاه جورج واشنگتن آمریکا در گفتگوی مشروح با خبرگزاری مهر به بررسی کارآمدی روشنفکری دینی در دنیای کنونی و احیاء تمدن اسلامی و ایرانی پرداخته است. از منظر سنت گرایی، «سنّت» حقیقت یگانه ای است که همیشه بوده و هست.

«تاریخ نگاری و مورخان عثمانی» جدیدترین کتاب دکتر نصرالله صالحی است که چندی پیش از سوی پژوهشکده تاریخ اسلام چاپ و منتشر شده است.پرداختن به تاریخ نگاری عثمانی بویژه برای ایرانیان از این لحاظ که موجب شناخت بهتر و بیشتر تاریخ‌نگاری ایران می‌شود، دارای اهمیت فراوانی است، زیرا تاریخ‌نگاری عثمانی

  حسن حضرتی، استادیار گروه تاریخ دانشگاه تهران که کتاب «نقد تاریخی روایتی بوم محور از تاریخ‌ورزی علمی مسلمانان» را ترجمه کرده درباره نقایص نقد علمی در ایران می‌گوید: در نقد تالیفات تاریخی واقعا کُمیت‌مان می‌لنگد یعنی مثل اروپایی‌ها نیستیم که خیلی سریع و راحت همدیگر را نقد کنیم.  

«در ایران، به عنوان یکی از مهم‌ترین حوزه‌های مطالعات شیعی، «جامعه‌شناسی تشیع» اصطلاح غریبی است و جز معدود پژوهش‌هایی که با این نام و عمدتاً در خارج از ایران انتشار یافته‌اند، این حوزه همچنان ناشناخته و بکر مانده‌است.» این را دکتر سارا شریعتی در مقدمه کتابی می نویسد که در

مدیر گروه تاریخ اسلام جامعة‌المصطفی(ص) العالمیه با اشاره به خداپرستان معروف به حنفاء پیش از بعثت رسول‌الله(ص)، به تشریح منابع سنت‌ها و آئین این افراد، از جمله پیامبر اسلام(ص) پیش از مبعوث شدن به رسالت پرداخت. دکتر نعمت‌الله صفری فروشانی، مدیر گروه تاریخ اسلام جامعة المصطفی(ص) العالمیه در گفت‌وگو با

حجت الاسلام والمسلمین علیرضا اعرافی، رییس جامعه المصطفی (ص) العالمیه در گفتگو با خبرنگار اندیشه خبرگزاری شبستان در خصوص ویژگی های مهندسی فرهنگی که پیامبر (ص) برای گذار جامعه جاهلی به جامعه اسلامی به کار گرفتند، گفت: معماری و مهندسی آن حضرت (ص) بسیار پردرخشش بود و می توان خصوصیات

حنّا فاخوری کشیش سالخورده و معروف مسیحی که آثار او درباره فلسفه عربی و اسلامی زبانزد است، از علاقه‌اش به امام علی و تدریس نهج البلاغه در برخی از کلیساهای لبنان سخن گفت و آزادی دینی مسیحیان ایران را ستود. وي كه داراي درجه دكتري در فلسفه اسلامي است، تحصيلات

سیدجواد میری، عضو پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، معتقد است: یکی از نقاط ضعف مطالعات شرق‌شناسی متن‌محوری آن‌هاست و شرق‌شناسان تنها به مطالعه متون می‌پردازند، بی این‌که به محتوای فرهنگی که این آثار در آن‌جا تولید شده‌اند، توجهی داشته باشند./